
ณ เมืองพาราณสีอันรุ่งเรือง พระโพธิสัตว์ทรงอุบัติเป็นพระเจ้ามหาสีลวะ กษัตริย์ผู้ทรงทศพิธราชธรรม ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตากรุณา ทรงปกครองอาณาประชาราษฎร์ด้วยความยุติธรรม และทรงยึดมั่นในศีลธรรมอันดีงาม พระองค์ทรงเป็นที่รักยิ่งของปวงชน
ในขณะที่แคว้นพาราณสีกำลังเจริญรุ่งเรือง ก็มีพราหมณ์ผู้หนึ่ง ชื่อว่า เทวะ พราหมณ์ผู้นี้มีจิตใจที่คดโกง ฉลาดแกมโกง และเต็มไปด้วยกิเลสตัณหา เขาคิดจะหาทางยักยอกทรัพย์สมบัติของแผ่นดินมาเป็นของตนเอง
วันหนึ่ง เทวะพราหมณ์ได้เข้าไปกราบทูลพระเจ้ามหาสีลวะ ด้วยอุบายอันแยบยล “ข้าแต่พระมหากษัตริย์ผู้ทรงธรรม” พราหมณ์กล่าว “ข้าพระองค์ได้ศึกษาตำราโบราณมา พบว่ามีวิธีปรุงยาอายุวัฒนะ ที่จะทำให้พระองค์ทรงมีพระชนมายุยืนยาว ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ และมีพละกำลังวังชาสมบูรณ์”
พระเจ้ามหาสีลวะทรงสดับดังนั้น ก็ทรงสนพระทัยเป็นยิ่งนัก “ท่านพราหมณ์ ท่านมีวิธีใด โปรดบอกข้ามาเถิด”
เทวะพราหมณ์จึงวางแผนการร้าย “การปรุงยานี้ ต้องอาศัยวัตถุดิบอันเลอค่า และหายากยิ่งนัก ข้าพระองค์จำเป็นต้องเดินทางไปยังแดนไกล เพื่อรวบรวมสมุนไพรและแร่ธาตุต่างๆ หากจะให้สำเร็จลุล่วงได้ ข้าพระองค์ต้องการงบประมาณจำนวนมหาศาล และข้าพระองค์จะขอรับผิดชอบในการจัดหาทุกสิ่งทุกอย่างเอง”
พระเจ้ามหาสีลวะทรงหลงเชื่อคำของเทวะพราหมณ์ พระองค์จึงพระราชทานทรัพย์สมบัติจำนวนมากให้แก่พราหมณ์ผู้นั้น เพื่อนำไปใช้ในการปรุงยาอายุวัฒนะ
เทวะพราหมณ์รับทรัพย์สินไปแล้ว ก็มิได้นำไปปรุงยาตามที่กล่าวอ้าง แต่กลับนำไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ซื้อหาความสุขสำราญส่วนตน และเก็บสะสมไว้เป็นสมบัติส่วนตัว
เมื่อเวลาผ่านไป พระเจ้ามหาสีลวะทรงสอบถามถึงความคืบหน้าในการปรุงยา เทวะพราหมณ์ก็แก้ตัวไปต่างๆ นานา อ้างว่ายังขาดวัตถุดิบบางอย่างบ้าง อ้างว่าต้องรอฤกษ์งามยามดีบ้าง
แต่แล้ว ความจริงก็ถูกเปิดเผย เมื่อเสนาบดีผู้ซื่อสัตย์คนหนึ่ง ได้สืบหาข้อมูลจนพบว่า เทวะพราหมณ์มิได้เดินทางไปปรุงยาที่ใดเลย แต่กลับใช้ทรัพย์สมบัติของแผ่นดินไปในทางที่ผิด
ทางที่ผิด
เมื่อความจริงปรากฏ พระเจ้ามหาสีลวะทรงกริ้วเป็นอย่างยิ่ง ทรงเห็นถึงความเลวทรามและไม่ซื่อสัตย์ของเทวะพราหมณ์ พระองค์ทรงตัดสินใจลงโทษพราหมณ์ผู้นั้นอย่างสาสม
พระเจ้ามหาสีลวะทรงมีรับสั่งให้จับกุมเทวะพราหมณ์ และยึดทรัพย์สินที่เขาได้ยักยอกไปคืนมาทั้งหมด พระองค์ทรงพิพากษาให้เทวะพราหมณ์ต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต และไม่ให้มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับราชการแผ่นดินอีกต่อไป
หลังจากนั้น พระเจ้ามหาสีลวะทรงประกาศแก่ประชาชนว่า พระองค์จะไม่ทรงหลงเชื่อคำล่อลวงของคนที่ไม่ประพฤติตนอยู่ในศีลธรรมอีกต่อไป พระองค์จะทรงยึดมั่นในความถูกต้อง และจะทรงบริหารราชการแผ่นดินด้วยความซื่อสัตย์สุจริต
พระองค์ทรงสั่งสอนข้าราชการและประชาชนให้ประพฤติตนอยู่ในศีล 5 เป็นนิจ เพื่อให้บ้านเมืองสงบสุข และมีความเจริญรุ่งเรือง
พระโพธิสัตว์ในครั้งนี้ ทรงแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของความซื่อสัตย์สุจริต และการลงโทษผู้ที่ประพฤติผิดอย่างยุติธรรม การรักษาศีลธรรมอันดีงาม เป็นรากฐานสำคัญของการปกครองและการดำเนินชีวิต
— In-Article Ad —
ความซื่อสัตย์สุจริตเป็นคุณธรรมอันประเสริฐ การหลอกลวงและคดโกงนำมาซึ่งความฉิบหาย การปกครองที่ตั้งอยู่บนความยุติธรรมและศีลธรรมจะนำพามาซึ่งความเจริญรุ่งเรือง
บารมีที่บำเพ็ญ: ศีลบารมี, สัจจบารมี, ขันติบารมี
— Ad Space (728x90) —
428นวกนิบาตสาลทกชาดกในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติกรุงพาราณสี พระโพธิสัตว์ทรงอุบัติเป็นสาลทกพราหมณ์...
💡 ปัญญาคือแสงสว่างที่ส่องนำทางให้เราพ้นจากความมืดมนแห่งปัญหา การใช้ปัญญาอย่างถูกต้องและมีเมตตาธรรม จะนำมาซึ่งประโยชน์สุขแก่ตนเองและผู้อื่น
164ทุกนิบาตกัจจานชาดกนานมาแล้ว ณ เมืองมิถิลา พระโพธิสัตว์ทรงอุบัติเป็น "กัจจานะ" ชายหนุ่มผู้มีรูปงามและเฉลียวฉล...
💡 วาทศิลป์ที่อ่อนหวานและจริงใจ สามารถเอาชนะใจผู้อื่นได้ การใช้กำลังหรืออำนาจเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถนำมาซึ่งความรักและความสุขที่แท้จริง
184ทุกนิบาตสีวิชาดก (เรื่องพระโพธิสัตว์) ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสมัยที่พระโพธิสัตว์ทรงบำเพ็ญบารมีเป็นพระเจ้าสีว...
💡 การเสียสละที่แท้จริง ไม่ใช่การสูญเสีย แต่คือการได้รับสิ่งที่มีค่ากว่า การให้ทานย่อมนำมาซึ่งบุญบารมี และเป็นหนทางสู่การหลุดพ้น
193ทุกนิบาตมหาวังคะชาดกในสมัยครั้งพุทธกาล พระโพธิสัตว์ทรงอุบัติเป็น 'มหาวังคะ' โจรหนุ่มผู้มีฝีมือในการย่องเบาแล...
💡 การกระทำที่เกิดจากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือการหลงผิดไปในทางที่ชั่ว ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์ การมีสติปัญญา และการฟังคำสอนที่ดี สามารถนำพาชีวิตให้พ้นจากความผิดพลาด และกลับมาสู่หนทางแห่งความดีงามได้เสมอ
148เอกนิบาตสุชาตชาดกณ เมืองเวสาลี มีสตรีนางหนึ่งนามว่า สุชาดา นางเป็นหญิงสาวที่มีความเฉลียวฉลาด มีไหวพริบ และมี...
💡 คุณค่าของคนไม่ได้อยู่ที่ชาติกำเนิด แต่อยู่ที่ความรู้ ความสามารถ และจิตใจที่ดีงาม
156ทุกนิบาตอังคารสัตถุชาดกณ ดินแดนอันอุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งในสมัยพุทธกาล นามว่า แคว้นมคธ ที่ซึ่งกษัตริย์ผู้ทรงธรร...
💡 ความโลภเป็นบ่อเกิดแห่งความฉิบหาย ผู้ที่มีความโลภย่อมไม่รู้จักพอ แม้จะได้ทรัพย์สินมากเท่าใดก็ยังต้องการอีก จนนำพาตนเองไปสู่ความเสื่อมและหายนะได้.
— Multiplex Ad —